Morgen (6 augustus) is het 80 jaar geleden dat de Amerikanen een atoombom op het Japanse Hiroshima wierpen, een paar dagen later gevolgd door een kernbom op Nagasaki. De allereerste kernbom, resultaat van het Manhattan-project, werd een paar weken eerder (op 16 juli 1945) tot ontploffing gebracht in de woestijn van New Mexico, VS. Civiele kernenergie ontstond uit dat militaire kernwapenprogramma. Herman Damveld schreef een artikel over waarom de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki werden geworpen.

In de jaren 90/00 waren vrijwel alle grote internationale conflicten gerelateerd aan civiele nucleaire programma’s en of die gebruikt werden voor militaire doeleinden: Noord-Korea, Irak, Iran, noem maar op. Kernwapens zijn daarna een poosje uit het nieuws geweest, maar na de aanvallen op nucleaire installaties in Iran, een – klein – beetje aandacht voor de Israelische kernwapens en het dreigen met een kernoorlog door Medvedev en de reactie van Trump om onderzeeërs met kernwapens richting Rusland te sturen, is het weer ‘hot news’. En de veel gehoorde opmerking dat Rusland Oekraine nooit had aangevallen als Oekraine in 1992 haar kernwapens niet weggedaan had (vaak dezelfde mensen die de aanval op Iran verdedigen), geven een troebele boodschap. Want wat ze eigenlijk zeggen: zorg dat je kernwapens hebt, dan wordt je niet aangevallen. Natuurlijk geldt dat alleen voor onze vrienden. Een ernstige vergissing: kernwapens maken de wereld niet veiliger en dus kernenergie ook niet. Sterker nog: vrienden kunnen zomaar vijanden worden en dan kan een civiel nucleaire programma ook zo maar een reden voor een aanval zijn.