Laka Foundation

Publication Laka-library:
Elektriciteit in Nederland (1973)

AuthorArnhemse Instellingen
Date1973
Classification1.01.7.10/22 (ELECTRICITY - PRICE / CAPACITY / CONSUMPTION)
Front

From the publication:

1 Inleiding

Het jaar 1974 heeft meer dan enig jaar in de periode na 1945 in het teken gestaan 
van onzekerheid ten aanzien van de in de toekomst hier te lande voor de 
elektriciteitsvoorziening beschikbare primaire energiedragers.

De oliecrisis. en de daarmee gepaard gaande boycot voor de levering van olie aan 
Nederland, leidde ertoe dat ook op het gebied van de elektriciteitsvoorziening 
activiteiten werden ontwikkeld om het verbruik te beperken. Het directe doel 
daarvan was om, indien op de olievoorraden een beroep zou moeten worden gedaan 
in verband met eventuele strenge vorst - die omschakeling van de centrales op olie 
in plaats van aardgas noodzakelijk zou maken - deze voorraden voor een lange 
periode toereikend te doen zijn. De oliecrisis heeft echter ook de gemeenschap 
meer algemeen bewust gemaakt van de onzekerheid van een regelmatige 
voorziening. Het is dan ook begrijpelijk dat in 1974 de aandacht sterk gericht werd 
op het waarborgen van een zo ongestoord mogelijke voorziening.
Hoewel gedurende het jaar voor meer dan 85% aardgas als brandstof voor de 
elektrische centrales kon worden gebruikt, waarmee deze centrales op de meest 
zekere wijze werden voorzien van een brandstof die bijzonder weinig bezwaren 
voor het milieu oplevert, bleef de ongewisheid voortduren. Nadat reeds eerder was 
gebleken dat voor centrales die na 1978 in bedrijf worden gesteld levering van 
aardgas niet meer zal plaatsvinden, is in 1974 van regeringszijde medegedeeld dat 
op verlenging van de lopende aardgascontracten, die over het algemeen een looptijd 
van tien jaar hebben, ook niet zal kunnen worden gerekend. Stond hiermee voor de 
toekomst de levering van aardgas voor de elektriciteitsvoorziening op losse 
schroeven, zo had daarnaast de oliecrisis geleerd dat het niet verstandig zou zijn 
weer in grote mate van olie afhankelijk te worden. Aangezien intussen ook ten 
aanzien van de mogelijkheid van het op ruimere schaal gebruiken van kernenergie 
geen zekerheid bestond, vond er op 1 mei overleg plaats met een aantal ministers, 
onder leiding van de minister-president. Daarbij werd overeengekomen dat het 
kabinet voor het einde van de zomer een uitspraak zou doen over de verdere 
toepassing van kernenergie. Dit geschiedde in de Energienota die in september 
uitkwam. Daarin is als beleidsvoornemen vastgelegd in de eerste helft van de jaren 
tachtig het kernenergievermogen uit te breiden met drie centrales, elk met een 
vermogen van 1000 MW, echter onder het voorbehoud dat vóór 1 juni 1975 uit te 
brengen rapporten terzake van de veiligheidsaspecten geen onaanvaardbare 
resultaten zullen opleveren.

In de aldus geschetste situatie was het niet mogelijk een Elektriciteitsplan te maken 
waarin ook de bouw van kernenergiecentrales reeds meer of minder bindend was 
vastgelegd. Een dergelijk plan, dat ieder jaar door de SEP moet worden vastgesteld, 
vermeldt o.a. de voornemens ten aanzien van het produktievermogen dat voor een 
reeks van jaren nodig zal zijn.

Het draagt voor vijf jaren een bindend karakter, waarop voor nog vier jaren meer 
voorwaardelijke plannen volgen. Met het oog op de bestaande ongewisheid kon 
thans niet verder worden gegaan dan het jaar 1979.

This publication is only available at Laka on paper, not as pdf.
You can borrow the publication or request a copy. When we're available, this is possible for a small fee.