Publication Laka-library:
Uraniumverrijking in Nederland. Protest en beleid 1969-1981 (1986)
| Author | P.G.M.Ettes |
![]() | 1-01-8-30-39.pdf |
| Date | March 1986 |
| Classification | 1.01.8.30/39 (URENCO/UCN ALMELO - GENERAL) |
| Front | ![]() |
From the publication:
Inleiding Nederland heeft een rijke traditie op het gebied van natuurbescherming. De oudste nog bestaande natuurbeschermingsvereniging is de in 1902 opgerichte Vereniging tot Behoud van Natuurbescherming. De doelstelling van deze vereniging, evenals de andere oudere natuurbeschermingsorganisaties, betrof in hoofdzaak de bescherming van planten, dieren en natuurlandschappen; het ecologisch leefmilieu. De andere landelijke natuurbeschermingsorganisaties zijn de Nederlandse Vereniging tegen Water-, Lucht- en Bodemvervuiling, het Instituut voor Natuurbeschermingseducatie, de Stichting Centrum Milieuzorg, het NIVON en de Contact-Commissie voor Natuur- en Landschapsbescherming. Al deze organisaties waren al voor de Tweede Wereldoorlog ontstaan, en maakten tot de jaren zestig een langzame groei door. "Natuurmonumenten" werd met 150.000 leden veruit de grootste organisatie.(1) In 1969 gingen bovengenoemde organisaties op uitdrukkelijk verzoek van Staatssecretaris Vonhoff van Sociale Zaken en Volksgezondheid intensief samenwerken. Uit deze samenwerking ontstond in 1972 de Stichting Natuur& Milieu. Andere verenigingen die op het gebied van natuurbescherming actief waren op landelijk niveau zijn de in 1967 opgerichte Vereniging tot Behoud van de Waddenzee en de in 1971 opgerichte Vereniging tot Behoud van het Ijsselmeer. Naast deze grote landelijke verenigingen bestonden en bestaan er nog talloze kleinere, en regionale organisaties die zich inzetten voor natuurbehoud.(2) De opvatting over het behoud van de natuur zou echter aan het eind van de jaren zestig veranderen. Vanuit de studentenbeweging ontstonden provo, kabouter en aanverwante bewegingen. Deze zagen natuurbescherming als een essentieel onderdeel van een mens- en milieuvriendelijke levenshouding. Natuurbescherming werd meer complex opgevat. De term milieubescherming of milieuhygiëne deed opgang, waarmee zowel de natuur als de menselijke samenleving tot onderwerp werd. Daarnaast ging dit nieuwe begrip ook in de politiek leven, milieuzorg werd een onderdeel van partij programma's.(3)


